Αυτοέλεγχος

Τι είναι ο αυτοέλεγχος;

Ο αυτοέλεγχος δεν είναι παρά ο προσδιορισμός του σακχάρου αίματος ή ούρων από τον ίδιο το διαβητικό με τα μηχανάκια μέτρησης σακχάρου αίματος και τις ταινίες για έλεγχο των ούρων αντίστοιχα και η καταγραφή των τιμών στο ειδικό ημερολόγιο (μετρήσεις το πρωί νηστικός ή δύο ώρες μετά το μεσημεριανό φαγητό ή δύο ώρες μετά το βραδινό φαγητό), αλλά και η εξέταση του βάρους του σώματός του, καθώς και της υγιεινής των ποδιών του.

Η χρησιμότητα του αυτοελέγχου ποικίλλει. Έτσι:

1) Διευκολύνει την πρόληψη της υπεργλυκαιμίας με το να ελέγχει ο διαβητικός τη δράση του συγκεκριμένου θεραπευτικού σχήματος σε συνδυασμό με τη λαμβανόμενη τροφή και τη δραστηριότητά του.

2) Διευκολύνει την αποκάλυψη και έγκαιρη αντιμετώπιση της υπογλυκαιμίας. Έτσι, διαβητικοί που ασχολούνται με τον αθλητισμό ή οι έγκυες διαβητικοί έχουν τη δυνατότητα να ελέγξουν άμεσα και αποτελεσματικά το σάκχαρό τους.

3) Συντελεί στην αποτελεσματική φροντίδα και υγιεινή των ποδιών του διαβητικού.

Ποιοι, όμως, διαβητικοί πρέπει κυρίως να κάνουν αυτοέλεγχο;

1. Οι έγκυες διαβητικοί. Η σημασία της ρύθμισης τόσο κατά τη σύλληψη όσο και κατά την εγκυμοσύνη είναι τεράστιας σημασίας και για την πρόληψη των συγγενών ανωμαλιών και για το αίσιο τέλος.

2. Διαβητικοί που κάνουν ινσουλίνη, στους οποίους έχει μεγάλη σημασία η αποφυγή υπογλυκαιμιών, καθώς και οι διαβητικοί που εμφανίζουν συχνές υπογλυκαιμίες.

3. Διαβητικοί που έχουν αντλία συνεχούς έγχυσης ινσουλίνης.

4. Στον ασταθή διαβήτη και σε περιπτώσεις ινσουλινοαντοχής.

5. Για την επίλυση ορισμένων ιδιαίτερων προβλημάτων, όπως η νυχτερινή ασυμπτωματική υπογλυκαιμία, η παροδική απορύθμιση λόγω λοιμώξεων ή εγχειρήσεων κ.α..

Βέβαια, εκτός από τις ομάδες αυτές κάθε διαβητικός πρέπει να ενημερώνεται για τη χρησιμότητα του αυτοελέγχου και να ενθαρρύνεται να τον εφαρμόζει στο πλαίσιο της όσο το δυνατόν καλύτερης ρύθμισης του διαβήτη του.

Έτσι, τα πλεονεκτήματα του αυτοελέγχου μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

1) Δυνατότητα να επιτευχθεί η καλή ρύθμιση του σακχάρου, τόσο στην καθημερινή ζωή του διαβητικού όσο και κατά τη διάρκεια γεγονότων όπως λοίμωξη, εγχείρηση κ.α., μέσω της συλλογής και της αξιολόγησης των στοιχείων.

2) Ευκολότερη κατανόηση της νόσου από το διαβητικό και ενεργή συμμετοχή του σε αυτή, με αποτέλεσμα την καλύτερη κοινωνική και επαγγελματική του προσαρμογή.

3) Μείωση της συχνότητας εισαγωγής των διαβητικών στο νοσοκομείο.

4) Δυνητική μείωση της συχνότητας και της βαρύτητας των επιπλοκών του σακχαρώδη διαβήτη.

Συμπερασματικά, λοιπόν, μπορεί να ειπωθεί ότι η παρακολούθηση και κυρίως ο αυτοέλεγχος είναι ένας τομέας με πολύ μεγάλη σημασία, που συμβάλλει στην καλύτερη ποιότητα ζωής του διαβητικού, εφόσον, βέβαια, χρησιμοποιηθεί σωστά.